Jak napisać interpretację wierszy?
Po¶więciłem niedawno cał± stonkę tematowi pisania dobrych powie¶ci i można naprawdę przyznać, że temat ten jest wdzięczny naprawdę, gdyż pisanie powie¶ci i opowiadań daje duż± satysfakcje i szczę¶cie, a przede wszystkim spełnienie i realizacje wewnętrznych pragnień i potrzeb pisarskich. Dlatego zrodziła się we mnie potrzeba opracowania czego¶ głębszego, czego¶ równie pomocnego innym, a szczególnie uczniom którzy chodz± do szkoły i czasem na Języku polskim gdy zadana jest praca domowa nie maj± pojęcia jak jej odrobić. Co wtedy gdy potrzeba zinterpretować wiersz który już na pierwszy rzut oka nas przeraża?
Działania s± dwojakie: po pierwsze, można szybko się poddać my¶l±c sobie że może jako¶ ujdzie na języku
polskim i nauczycielka zapyta kolegę z listy przed nami, licz±c na złud szczę¶cia. Ale możemy też post±pić
inaczej postarać się i pomęczyć, by odrobić kolejn± z miliona naszych prac domowych życiu. Jaka nagroda
nas za to spotka? Nasza wewnętrzna satysfakcja, ćwiczenie duch i dyscypliny. Może pomy¶lisz że to nic,
ale czy nie takich wła¶nie ludzi będziesz cenił, czy raczej obiboków wyleguj±cych się w swych łóżeczkach?
Dlatego powstaje również ta stonka by pomóc uczniom i tym wszystkim zainteresowanych tematyk± wierszy by
mogli czytać ja ze zrozumieniem zachęcam do dalszej lektury.
|
edit
|
 |
Wiersz nieregularny – jest odstąpieniem od zasad numeryczności, policzalności; odrzucił ścisłe rygory systemowe i wersyfikacyjne, nie posiada stałych elementów, jakie tworzą wiersz sylabiczny, sylabotoniczny i wiersz toniczny. Budowa takich wierszy jest jednorazowa i niepowtarzalna, układ brzmieniowy. Rytmika jest wyznaczana przez jego kształt stylistyczno-językowy. Trzeba jednak wskazać na nawiązywanie tego wiersza nieregularnego do tradycji systemów numerycznych (sylabizm, sylabotonizm, tonizm). Wyróżniamy trzy odmiany: nawiązujące do sylabizmu, sylabotonizmu i tonizmu.
W każdej z nich mamy elementy wtórne, wariacje tamtych systemów wierszotwórczych. Wiersz nieregularny liczy przede wszystkim na nasze osłuchanie w pewnych technikach i postaciach rytmicznych. To nawiązywanie do tradycji systemów numerycznych widoczne jest najbardziej w nieregularnym wierszu sylabicznym, który ma najbogatszą tradycję w polskiej poezji (początki wiąże się z twórczością Krzysztofa Niemirycza – 1699 wydał tom bajek). Wiersz nieregularny podnieśli do rangi artystycznej dwaj romantyczny poeci – Mickiewicz i Słowacki, którzy posługiwali się nim głównie w dramacie romantycznym (Wielka Improwizacja, Widzenie ks. Piotra, Monolog Kordiana na szczycie Mont Blanc), także w scenach szaleństwa bohaterów i objawiania się sił nadprzyrodzonych (np. w Kordianie: Prolog, scena przed sypialnią cara, w szpitalu wariatów; w Balladynie, w Lilli Wenedzie). Głównie jednak przez ten typ wiersza utrwalił się w bajce. Poświadczają to zjawisko bajki Mickiewicza, który kontynuował tradycje i wzorce bajki oświeceniowej Krasickiego i Trembeckiego. Nieregularny wiersz sylabiczny opiera się na sylabowcu, dokonując w jego ramach modyfikacji wersów.
Autorzy "Zarysu teorii literatury" (M. Słowiński, A. Okopień-Sławińska, J. Sławiński) wyróżniają trzy typy najczęściej spotykanych wierszy nieregularnych, komponowanych na podstawach wiersza sylabicznego: